Dobro

O właściwym dobru możemy mówić dopiero wtedy, gdy zabezpieczone jest dobro
wszystkich, albowiem harmonia części jest harmonią całości - taj jak część jest obecna w całości tak i całość winna być obecna w części.  Natomiast dobro jednego
powodujące zło drugiego nie jest dobrem, lecz pozorem dobra /Św. Tomasz z Akwinu/
Dobro jako rodzaj transcendentaliów jest tym, co przynależy bytowi.  Jest określone
jako zgodność bytu z dążeniem.  Dobro udziela doskonałości bytowi zarówno przez swą treść, jak i przez swoje istnienie. 
Jezus powiedział! "Jeśli wiesz co czynisz - jesteś zbawiony! Jeśli jednak nie wiesz co czynisz - jesteś przeklęty!""A ponad wszystko miejcie miłość, która jest węzłem
doskonałości".
Istotą dobra jest utrzymywać życie, sprzyjać życiu, pomagać życiu rozwinąć swoje
najwyższe wartości. 
Podstawową zasadą etyczną jest zatem "cześć dla życia" /A.Shweitzer /.
Człowieka wyróżnia spośród wielu innych istot wielowymiarowość egzystencji,
możliwość partycypacji w różnych sferach zhierarchiwizowanej rzeczywistości.
Jednak czynnikiem umożliwiającym taki proces jest odpowiednie wychowanie.
Poprzez umiejętną troskę o duszę i konsekwentne odwracanie się od świata
pozorów, kształtowane są te cechy, które decydują o prawdziwym poznaniu
i właściwym działaniu.  Wówczas człowiek "staje się najbardziej boską i łagodną
istotą na świecie, gdy jednak niedostatecznie i niewłaściwie został wychowany
jest najdzikszym stworzeniem jakie rodzi ziemia" /Platon - "Prawa" /.
Człowiek bez współczucia nie jest człowiekiem. Człowiek bez wstydu i dezaprobaty
nie jest człowiekiem.  Człowiek bez umiejętności rozróżniania dobra i zła, nie jest
człowiekiem.  Człowiek bez poczucia godności i szacunku nie jest człowiekiem.
Współczucie jest początkiem humanitarności, poczucie wstydu i dezaprobaty jest
początkiem sprawiedliwości; poczucie godności i szacunku jest początkiem obyczaju, a umiejętność odróżniania dobra od zła jest początkiem mądrości.
Człowiek ma te cztery Początki jak cztery kończyny.  Mieć je i mówić, że nie można ich rozwijać, to niszczyć siebie samego / Mencjusz /.
Zarówno Konfucjusz jak i Mencjusz zakładali, że nikt nie rodzi się człowiekiem,
natomiast każdy ma naturalną umiejętność dorastania do człowieczeństwa.
A jeśli tak, to środowisko w którym odbywa się to dorastanie gra niebagatelną rolę.
Tylko w otoczeniu żywych cnót, w środowisku mocnym codziennym praktykowaniem praw obyczajowych, w pełni rozwijać się może człowiek, który działając potrafi być dobry.
Człowiek mądry z zasady  jest dobry, tzn. potrafi czynić dobro i zarazem czyni to co
potrafi tzn. dojrzewa, bo takie jest jego przeznaczenie.
Najważniejsze jest to, abyś zawsze miał dobre samopoczucie. 
Przypuszczenie, że pokrzywdzeni, zepchnięci na margines, wykorzystywani ludzie
dzisiejszego świata sami sobie ten los wybrali, jest nie tylko aroganckie i egoi-
styczne, ale jest też blużnierstwem przeciwko ludzkiej naturze.  
Według socjologów Williama Cattona jr. i Rileya Dunlapa:
1. Ludzie różnią się zasadniczo od wszystkich innych stworzeń na Ziemi, na której
     utworzyli dominium.
2. Ludzie są panami swojego przeznaczenia; mogą sami sobie wyznaczać cele
     i nauczyć się wykonywać wszystko, co jest potrzebne do ich osiągnięcia.
3. Świat jest potężny i przez to stwarza ludziom nieograniczone możliwości.
4. Historia ludzkości jest historią postępu; istnieje rozwiązanie dla każdego 
     problemu, tak więc postęp nie może ustać.
Benjamin Franklin powiedział: " Obok pilności i umiaru nic tak nie przyczynia się
do awansu młodego człowieka w świecie, jak punktualność i akuratność".
Pojęcie dobra w myśleniu Etyczno-Gospodarczym.
1. Dobro jako sprawiedliwe /słuszne/ postępowanie - kto nie pracuje ten nie je;
     odpowiednia i natychmiastowa zapłata za pracę, potępienie nieuczciwości
     i lichwy, ochrona elementarnych środków do życia.
2. Dobro jako dobro ogółu - wspólnota konsumentów - pogoń za bogactwem
     prowadzi do demoralizacji i osłabia społeczeństwo / Platon /.
3. Dobro jako cel ludzkiego dążenia - zdobywanie majątku, bogacenie się nie jest
     dobrem, jest tylko środkiem do celu, "bezpłodny pieniądz" / Arystoteles /.
4. Dobro jako przyjemność, rozkosz, zadowolenie - należy maksymalnie korzystać
     z dóbr / Arystyp z Cyreny, Epikur /.
5. Dobro powstałe przez połączenie z cnotą /Seneka /.
6. Najwyższym dobrem jest Bóg - bogactwo jest tylko narzędziem, które można
     wykorzystać dobrze albo żle / Klemens Aleksandryjski/.  Właściciel jest tylko
     czasowym zarządcą;  dobra gospodarcze stanowią własność wszystkich ludzi
     pochodzącą od Boga /Bazyli Wielki / ;  natura stworzyła prawo wspólnej wła-
     sności, zaś indywidualna uzurpacja uczyniła z niego prawo własności prywatnej
     / Ambroży /.
7. Dobro to Bóg i związek człowieka z Bogiem - cena sprawiedliwa, a także spra-
     wiedliwa płaca i zysk, potępienie lichwy / Tomasz z Akwinu / .
8. Dobro to postępowanie zgodne z kanonami religii katolickiej - uprawnienia do
     bogacenia się / ocena zysku kupieckiego i lichwy / praktyki monopolistyczne
     i funkcje gospodarcze państwa.
9. Dobro to, to co służy ogółowi i jednostce - uznanie potrzeby wymiany i zysku,
     cena jako efekt umowy, potępienie "psucia" monety, zmiana stanowiska wobec
     pracy.
Art. 1 Konstytucji R.P. głosi, iż " Rzeczpospolita Polska jest dobrem wspólnym wszystkich Polaków" - zapis ten nie może być traktowany jako stwierdzenie stanu
faktycznego, a raczej jako obranego celu...