Życia mego nadszedł już kres,
kres bytu ziemskiego bez szczęścia i miłośi.
Me istnienie to tylko były kłopoty i stres,
boleję że nie dane mi było zasmakować czułości.
Teraz gdym wolny od życia i trosk,
widzę jasno:me życie było jak topiący się wosk.
Stopiło się i przepłynęło między palcami,
a tak to bywa,jeśli n ziemi nie jesteśmy stałymi bywalcami.
Cieszcie się i radujcie gdy już nie ma mnie z wami,
lecz pamiętajcie że byliście mymi najlepszymi druchami.
Zgryzotę i smutek odrzućcie w kąt,
a ja szepnę:tak jak wy ja byłem stąd.
Ma dusza odleci daleko w zaświaty,
lecz na mym sercu,tu na ziemi zakwitną kwiaty.
Moi mili wznieście kielichy na mym grobie,
niech nie towarzyszy wam smutek i nie bądzcie w żalobie.
Ktoś zapyta:Andrzej P,kto to taki,
ach ten pamiętam,on był byle jaki.
A wiec mówicie że on już nie żyje,
cóż pogardzony niech w grobie słodko gnije.
Nienawiść,pogarda i miłości brak,
dopiero na krańcu swej bytności ziemskiej.
Każdy powie:TO NIE MIŁO BYĆ TAK.
Zapomniany żeś już przez ludzkość
i słychać tylko ton pieśni anielskiej.

Andrzej Paczkowski

Miłość gorąca w mej duszy i sercu,
w umyśle chaos,czy będzie serce przy sercu.
kochać,lecz również być kochanym,
to pragnienie nie każdemu jest danym.
Gdy pączkuje ona i zaczątek swój ma,
jest niczym morska fala obejmująca mnie.
Ciepły wiatr pobudza me zmysły,
wtedy jestem gotów pokonać swe kaprysy.
Pożądanie i czułość grasuje w mym ciele,
lecz umysł mówi:tych sprzeczności za wiele.
Tęsknota o ból w sercu gdy nie ma cię,
o tym każdy wie oprócz ciebie.
Sen obrazami twej postaci przerywany,
i kocham cię chociaż rano wstaję nie wyspany.
Me myśli wciąż ku tobie bieżą,
ot!cóż z tego że inni mi nie wierzą.
Kocham cię!i o tym wiesz kochanie,
i niech według twej woli się stanie.
Czy ma miłość godna ciebie?
Oto jest ważne pytanie.
Chcę i pozwól niech twe serce ze mną zostanie.

Andrzej Paczkowski

Polsko!matko ukochana,
twe dzieci cię zaprzedają,
a miłość twoją poniewierają.
Dlaczego milczysz,nie wołasz!
Litości dzieci moje.
Ich ego i władza to dla nich pryncypia.
Mamona zżera ich umysły i spełnia kaprysy.
Innym pozostaje jeno żal i gorycz,
że braci i siostry swoje spychają na manowce dziejów.
Miłość i wierność matce zaprzedana prywacie.
Nienawiść i lód w nich tkwią jak w kacie.
Mówią:o tobie Polsko,dla ciebie Polsko,
lecz ich celem sława zaszczyty.
Porzucają cię gdy cel już ich.
Matko miła! przebudż się,powstań.
Ukarz niewierne dzieci,niech wiedzą.
że żadna niegodziwość nie umknie twej pamięci.
Tyś rodzicielką i ostoją naszą,
nasze serca i umysły o wielkości twej myśleć karzą.

Andrzej Paczkowski