Dobranoc....

DzieÅ„ ma swój uÅ›miech ponÄ™tny,
Błyszczącą weselem postać
I ogień życia namiętny;
Więc chciałem przy nim pozostać...
Ale z kolei na straży,
Stoi noc pełna zazdrości,
Zdejmuje wesołość z twarzy
I uśmiech ginie w ciemności...

Noc ma swój smutek niebieski,
Tęsknotę pragnień serdeczną,
Rozsiewa po kwiatach Å‚ezki,
Więc chciałem zrobić ją wieczną.
Lecz znowu jasność paląca
Buszy gmach nocnych bÅ‚awatów,
Urocze widma roztrÄ…ca,
I rosÄ™ wypija z kwiatów.

Adam Asnyk